تا چندي پیش مردم ديار ما رسم داشتند برای پخت غذا مخصوصا" قورمه ، بلغور ، جوبا ،شولي شلغم ، آبگوشت زير آتشي ،خورشت و آش و تقريبا هر آنچه كه پختن لازم داشت از ديگ ها و سطل ها(به كسر سين و فتح ط) و قابلمه های مسی استفاده میکردند و یک کفگیر آهنی داشتند که موقع پخت غذا دائم به كمك آن غذا را به هم مي زدند و داخل آن قرار میگرفت..

 هیشکی نمیدونست چرا باید این کفگیر آهني درون قابلمه مسی قرار بگیره؟؟؟ فقط میدونستند برای پخت غذا خیلی خوبه و شايد هم به خاطر در دسترس بودن از آن ها استفاده مي شده است .

داستان از این قراره که بدن ما (مخصوصا" مغز) برای حفظ سلامت و ايجاد نشاط و کنترل اسید لاکتیک و....به 6 میلیارد یون مس نیاز دارد و به همین نسبت یون آهن نياز مي باشد

کمبود یون مس باعث میشه شما دائم احساس بيحالي و خستگي و رخوت و خواب آلودگی و کسالت کنید و خميازه از پي خميازه و هی دهن دره کنید و به قول ما همش قشقو بدين و خود را بچقاريد.

در ضمن هیچ قرص و يا كپسول و دراژه و آمپول و شربتي و ...و داروئی نمیتونه از یون یک عنصر مثلا مس و آهن و... برای ما قرص و دارو بشه....و اونی که مثلا" به اسم قرص آهن به خورد ما میدهند شامل مولکول هاي آهن هست که برای بدن چندان کاربردی نداره و اگر هم هست با اثرات جانبي بسيار زيادي خواهد بود.

ازتعریف یون و مولکول اگر كه بگذريم ، بايد بدانيم كه تا این جا  مشخص شده است و لازم است كه همه  بدونیم که غذا موقع پخت در درون ظروف مسی از یون هاي  آزاد شده این ظرف استفاده میکند و غذا با آميخته اي از يونهاي حياتي مس در هم مي آميزد و چنان خواهد شد كه طبيعت و نهاد آدمي را خوش آيد و با اين غذا همواره در بدن شما فوق العاده احساس نشاط و انرژی ایجاد میشود و دیگه از اون دهن دره ها و خمیازه و کسالت ها و خواب آلودگي هاي دائمي خبری نیست.و نشاط و شادابي خود باعث طول عمر مفید و سلامتی جسمی  براي تمامي افراد وگروه هاي سني خواهد شد.

ولی یک دفعه در كوچه و پس كوچه هاي ديارمان صداهايي به گوش رسيد كه  با بلند گوهاي دستي اومدند و داد میزند" قابلمه و ديگ مسي و ... و هر ظرفي از اين جنس(مس و آهن) را مي خريم و با ملامين هاي خوشگل و رنگ به رنگ عوض مي كنيم و کفگیر آهنی را خریداریم" و به جايش ملاقه هاي پلاستيكي مي فروشيم با قیمت وزن ظرف این قابلمه ها را خریدند و به جاش قابلمه آلومینیومی میدادندو  ملامين و پلاسكو و  ... كه ديگر مزه غذا هم از يادمان رفت و خود ندانستيم كه در اين سودا چه سخت مغبون شده ايم

هیچکس توی اون موقع نفهمید این همه قابلمه مسی کجا قراره بره؟ ولی بعدا" فهمیدیم اینها همه به خاطر فرهنگ به اصطلاح نوين بر سر ما آمده و چشم هم چشمي ها و رها شدن از مس سابي و ديگهاي سياه و... رفت تا بدانجا كه ديگر اميدي به بازگشت آن نيست و خود ندانسته سلامتی خويش را به تاراج بي خبري و ندانم كاري سپرديم .

بعدش هم که الان ظرف های استیل و تفلون و نچسپ و ملامين و لعابدار و این مزخرفات اومده که مدعی هستند غذا توش زودمي پزه و با برنج ميشه قوپو زد و نيازي به كرش كرش ته قابلمه براي كندن غذا نيست كه ديكر غذا به کف ظرف نمی چسبه و آسان شسته مي شود.ولي ما بي خبريم كه یون های مضر در این ظروف جديد عامل سرطان و هزار درد و مرض ديگر هستند و به راحتی یون سرب و آلومینیوم و مواد شيميايي و ... به راحتي میتونند در جا یک کودک 6 ماهه را ظرف یک سال به بیماری های کمبود خونی و سرطان و یک فرد بزرگسال را در طی 5 سال به بیماری های کبدی و خونی و طحال دچار کند و اين تنها گوشه اي از هزاران سخن نگفته و راز نهفته است كه يا ما نگفته اند و نيز نخواهند گفت و بعدش هم سرطان كه از راه مي رسد.

وقتي كه در محفل پيران و بزرگان ، سخني از غذا و خوراك در ميان باشد همه متفق القول بر زبان مي رانند كه همان روش و شيوه پخت غذا در گذشته مورد نظر آنهاست و غذا با همان ظرف هاي فراموش شده خوشمزه تر خواهد بود.