ديار من ، ويرانه گشته در هجوم بادها

 از دروديوارش به گوش مي رسد فريادها

 جغدان شوم نشسته اند در كمين كبوتران

 پر رنگين بس نشسته بر خاطر  يادها

در برابر چشمان خيره خلق ، خون مي جوشد

 كوچه باغهاي ديارم به بغضي تلخ مي خروشد

 سر زمينم فسرده زير رقص دستان نامردمان

 سبزه در خط سبز رويش ز خون مي كوشد

بيابانستان ديارم ، شده دريايي بس خروشان

 موجي از پس موج دگر، هر دمش جوشان

 نگاه زمين سبز گشته در حضور خونرنگ

 شور و شوق و شعور گشته فرياد خاموشان

ندايي از باغ مي آيدوفريادش در جان گوش

 مردمان آزاده را خون پاكش ، آورده به هوش

 صداي زنجيرها در خط راه مي آيد  بگوش

 اينجا گشته ديار سعي و تلاش، هيهات خموش

نام و ننگ رفته بردو انگشت سر دستان

 خون مي چكد از شكسته هاي اين گلستان

 داستان رزم رستم است ديو و دد و اكوان

 گاه نبرد را زنده بايد داشت اندر اين داستان

دريوزه اي به كين مي شكند شاخه و گلي را

 از ميان انجمن بستان در خاك مي كشد دلي را

 صداي فرياد شكستن گل را ، نسيم مي برد هر دم

 در گوش شب مي كشد،  فرياد آخر شير دلي را

گريه خون ارچه باراني كرده خط راه  ديده را

 در خونابهاي ديده، سبز مي بينم انديشه را

 امواج سبز نگاه ، يك ندا ، هزار موج سبز

 زنگ هوشياري بود پيام آن سبز انديشه را

در كنار گل افسرده نشستن سنگدلي است

 از پاي نشستن ميانه بيداد، كاهلي است

 آنجا كه سنگ را در هجوم سگ بسته اند

 گر دستي از آستين نداريم عين جاهلي است

دشوار است غم فراق گلي بر خاطر گلستان

 كه دگر بار يافتنش هرگز نايد اندر داستان

 گوش جان بسپار كه آواز رهايي ميآيد

 كه نقش خون پاكان بر خط نامه داده امان

زنده است ياد گل در خاطر باغ و بستان

 تا نشان از سبز رويش اندر ريشه باقيست

 كه باغ فرياد  زند و بستان همه  فرياد

 فرياد از خس و خاشاك تا كنگره قصرهاي خيالي

 ديار مردگان حسرت بخواهد كشيسد از اين زندگاني

 گريه و حركت و خون ، جويبار زندگي جاري است

 آنگاه كه تابوت عشق را بر سر دستان سبز مي رويد

از آن دور مي نگرد كه موجي شتابانش در پي است   ...

 زنده باد آنكه گشته مشعل راه گم كردگان راه عشق

 كه در مسلخ عشق جز نكو را نكشند

باغ در انديشه سبز رويش است