خرداد ماه که می رسید ، شور و شوقی تازه و فعالیتی نو  آبادی را در بر می گرفت و رفت و آمد ،میان کوچه باغها معنای تازه ای می یافت. صبح های زود زود، انگاه که ستاره صبح چشمک زنان شب را بدرقه می کرد و آن دم که نسیم سپیده دمان با کوله باری از خنکای شب کویری ، بر فراز گشتزارها به رقص می آمد، آبادی بیدار می شد و مردمان (آنانکه یارای کار داشتند) هر یک داسی و یا اره ای و یا منگالی(وسایل درو) در دست ،روانه درو می شدند. تنها صدای خش خش مداوم حرکت داس ها  بود که با ترنم چریک چریک بریده شدن ساقه های خشک به هم می آمیخت و هن هن و هس هس نفسهایی بود که مدام از پیش پستای درو  به گوش می رسید و حرکت سریع و چرخش مداوم داسها و انبوه ساقه ها یی که از زمین جدا شده و بر هم انباشته می شدند،  مشت مشت و بافه بافه و بغل بغل .

هر از چند گاهی ، سایه سار درختان گشن حاشیه کشتزارها ، دروگران را به میهمانی طراوت خنکای خویش فرامی خواند تا عرق سوزان  آلوده به غبار درو را از پیشانی زدوده و به جرعه ای آب از مشکو ویا کوزه و ظرف پیچیده شده در نمد و یا گونی، گلوی خشکیده را تازه کرده و نفسی چاق کنند و کندی پیش داس خود را به سنگ سو و یا سوهان بر گرفته و باز کار ادامه یابد.

کار درو تا آن زمان که هجوم نیزه های داغ خورشید را دروگران تاب می آوردند ، ادامه می یافت و بعد ازین انجام کار به زمان بعد از ظهر و آنگاه که سایه ها قد می کشیدند ، واگذار می شد. . . و وقتی که آخرین کرد(کرت) از گشتزار درو می شد ، دروگر نفسی تازه کرده و سر برگرفته و قامت خویش را برافراشته و نگاهی از سر شوق  پر زمعنای پیروزی بر کشتزار می کرد که در آغاز کشتزار بس بزرگ می نمود و درو کردن آن بس مشکل.

بعد از درو کار خرمن کردن ، آغاز می شدو همواره بدین گونه عمل می شد که خوشه های محصول تا حد امکان از دسترس جوندگان و پرندگان و چراکنندگان دور باشند و باد و کولولو باد(گردباد) قادر نباشند آنها را به بازی بگیرند. در جهت خرمن کردن محصول ، ابتدا دسته ای نسبتا بزرگ از محصول را با طناب به هم بسته و آنر به صورت عمودی( خوشه ها به طرف آسمان باشند) قرار می دادند(هسته مرکزی) و و سپس دسته دسته( بافه بافه) از محصول را برداشته و  به صورت شیبدار در کنار و دورتادور هسته مرکزی قرار میدادند و بعد از مهار شدن هسته مرکزی ،طناب را بازمی کردند ،خوشه ها کماکان به طرف بالا قرار داشت . عمل قرار دادن محصول روی هم تا آنجا ادامه می یافت که محصول به صورت دایره وار  و منظم اطراف هسته مرکزی انباشته می شدو جهت مهارکردن خرمن( بستن خرمن) دسته های محصول را کم کم به هم نزدیک می کردند تا خوشه های محصول در جوار خوشه های هسته مرکزی قرار گرفته و انتهای ساقه ها  به سمت بیرون و به طرف آسمان قرار گیرند .حاصل، یک مجموعه تقریبا به صورت نیمکره و یا استوانه ای با انتهای کروی شکل پدید می آمد که خوشه ها را دسترس مزاحمان دور نگه داشته و در برابر بادها و تند بادها به خوبی مقاومت می کرد و خرمن کردن  باعث می شد تا ساقه ها ی محصول بطور کامل خشک شوند و محصول تا ایام خرمن کوبی بدون تغییر در محل باقی بماند.