قلعه عبدل آباد، در روزگاری نه چندان دور مسکن و ماوای انسانهایی

بزرگ بود که همه از برکت نام و دولت آوازه این بزرگان به خود می بالیم.

در داخل سراخانه ها انبار هايي ساخته بودند كه جايگاه :

 خم (براي نگهداري جو و گندم و پنبه دانه و سنجد و . . . و درجهت دور نگهداشتن از موشها ..)

 خمره ( جهت نگهداري ترشي باغي و دوشاب و . . . )

 ته توك (نيم طبقه چوبي كه تعدادي از وسايل را بر روي آن قرار مي دادند مثل شكمبه هاي قورمه )

 آخوره ها ( محلي براي نگهداري پياز و به و انار و مواد غذايي داخل ديگها و . . . )

خوره (  كيسه مانندي ضخيم و بسيار بزرگ با ظرفيت 150 كيلوگرم جهت جابجايي بار با الاغ )

 كودي ( از خوره كوچكتر است ، براي حمل خاك و كود با الاغ )

گليم ( زير اندازي كه  در محل مي بافتند)

 مخشيف ( مشابه گليم ولي منحصرا از پارچه هاي مستعمل بافته مي شد)

 نمد( بالا پوشي كه از پشم ميماليدند و در بيابان و براي چوپانان استفاده مي شد)

بغل بند ( از نمد كوچكتر و فاقد آستين بوده و  سبكتر از نمد بود)

چادر شو يا جاوند ( چادر شب )

 پلاس ( چادر مخصوص ايلياتي كه از يك قسمت سر تاسري مربوط به سقف و دو عدد مربوط شقه كه ديواره هاي جنبي را پوشش مي دادند)

 شقه هاي پلاس ( دو ديواره جنبي كه در امتداد قسمت مركزي ( اصلي )  پلاس قرار مي گرفتند. )

كماچه (  دو عددچوب مخصوص تخته مانند، كه در امتداد هم و زير قسمت مياني پلاس مي گذاشتند و  هر كدام از آنها به كمك يك تير  چوبي كه با قسمت مياني  آن درگير مي شدند و باعث مي گرديدند كه قسمت مياني پلاس (تم پلاس: به ضم ت) را بر سر پا قرار گيرد. )

 تير هاي چوبي پلاس( هر پلاس با 10 الي 12 تير چوبي كه در دو رديف و در امتداد هم در زير پلاس و در حد فاصل محل اتصال شقه ها با قسمت اصلي قرار مي گرفتند،  باعث مي شدند كه تمامي پلاس بطور كامل بلند شود.( بر سر پا مي ايستاد) 

 كمو ( الك ) و قپون ( ترازو) و ريسپون (ريسمان) و خورجين و سطل و كماجدان و ديگها و نمكدان و كوچه دان ( جايگاه قاشق ها)

 سفتو ( سبد بافته شده از تركه هاي درختان بادام وحشي (مر به فتح ؛م؛ )

 لوده ( نوع مخصوصي از سبد كه بيشتر و منحصرا جهت حمل انگور با خر مورد استفاده قرار مي دادند و به لحاظ طرح خاصي كه داشت، سبب مي گرديد كه در حين نقل و انتقال ، انگور كمترين صدمه را ببيند)

 جوال( كيسه مانندي بزرگ و ضخيم كه براي حمل و جابجايي گندم و آرد و جو و كشك و. . . با خر  و نگهداري آن ها به كار مي رفت . )

مشك و مشكو ( مشك آب):( براي  ايلياتي جزو وسايل ضروري و لازم بودند. )

و ديگر وسايل و تجهيزات زندگي بدون تشريفات در داخل قلعه را شامل مي شود كه نام بردن از تمامي آنها و كاربردشان در اين مقال نمي گنجد . . . . .

ادامه دارد . . . .

سبزدر سبز، سرخ وسپيد سپيد

چشمك برگهاي درختان بيد

چلچله بر آشيان دستي كشيد

بهاران، روشن و پاك از راه رسيد

   *****

غنچه برآورد ، ناربن پير

نيلوفر، حلقه زد چوزنجير

كبوتران ،سر مست وشاد

دامن گلداري بر قامت كوير

    *****

برسنگ هم ميرويد از لطف بهار

سرخ و سبز ، با رنگهاي بيشمار

سپيده با شبنم ، چشم درانتظار

خيال انگيز،نسيم مي آيد پر بار

   *****

بهار سنجد كرده همه را مدهوش

نواي خوش مرغان مي آيد بگوش

خاك ، تيرگي ها را كرده فراموش

گل، به روي بلبل بگشوده آغوش

   *****

بوي گرم علف پيچيده در دامن باغ

لاله در باديه  برافروخته صد چراغ

بستر زمين در نوازش آفتاب گرم

شاخسار نارون بپوشيد آشيان كلاغ

گلگشت، آيينه بهار

قدمها، در جوار هم

نسيم، جاري در ميان

دستها، مهربان با هم

نگاه ها، گرم، پر زشرم

تبسم ها، پر ز تكرار

تماشا، بس پر خريدار

گلزار، همه گشت و گذار

لحظه ها ، خاطره آفرين

خاطره ها، همه شيرين

 سايه ها ،شهد و شكر

بوي خوش به دستان نسيم

باد مي گذرد و بر شانه مي افشاند

همه فارغ از خويش

همه پي فراغت خويش

بهار . . .

چه دل انگيز است.

بهار می آید

خورشید با خنده گفت:
ببین روز شاد را
بنگر مهربانی های باد را
انگار ، آب دگر باره نوبر است!
انگار، سرمای دی در گذر است!
××××
موجی از میان رود خروشان
موجی کف آورده به دهان
....... به طنز گفت:
انگار ، امروز خنده های تو هم نوع دیگر است!
انگار ،خنده تو با این خروش آب در گذر است!
باد از میان شاخه به نجوا اشاره کرد:
اینان چه غافل اند،
اینان چه باطل اند!
فردا، سحر ، بهار دل انگیز، بر در است!
فردا، سپیده، بهار دل افروز ،میسر است!
......و باغ چشم در راه بهار دارد.